Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 listopada 2024 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSO Agnieszka Dutkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. w Bydgoszczy

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. P.

przeciwko E. P.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę

I oddala powództwo;

II zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 2 537 zł (dwa tysiące pięćset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.

SSO Agnieszka Dutkiewicz

Sygn. akt I C 1475/23

UZASADNIENIE

Pozwem z 14 czerwca 2023 r. A. P. wystąpiła przeciwko E. P. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę. W uzasadnieniu powódka wskazała, że pomiędzy stronami od dłuższego czasu trwa konflikt, a kulminacją był atak fizyczny na jej osobę w dniu 6 czerwca 2023 r. połączony z wyzwiskami. Powódka w kolejnym piśmie procesowym doprecyzowała, że żąda przeprosin zamieszczonych w (...) i zadośćuczynienia w kwocie 6.000,00 zł.

W odpowiedzi na pozew pozwana E. P. wniosła o oddalenie powództwa z uwagi na jego nieudowodnienie i zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 13 października 2023 r. do powódki wezwano Zespół Ratownictwa Medycznego. Ratownicy przybyli na miejsce nie stwierdzili zagrożenia życia, lecz nerwicę sytuacyjną i duszności. Według oświadczenia powódki – został ona zaatakowana przez sąsiada. Powódka 14 października 2023 r. udała się do P. Centrum (...) nocna i świąteczna, gdzie zgłaszała dolegliwości bólowe prawego ramienia. Powódka w czasie wizyty twierdziła, że 13 października 2023 r. została zaatakowała fizycznie przez sąsiada, który popchnął ją na regał.

Dowód: dokumentacja medyczna (k. 55-58)

Pismem z 30 października 2023 r. powódka dokonała zgłoszenia do Komendy Powiatowej Policji w Ż., iż w dniu 6 czerwca 2023 r. oraz 13 października 2023 r. E. P. oraz K. P. zaatakowali ją fizycznie i słownie. W dniu 6 czerwca 2023 r. Policja nie podejmowała interwencji z udziałem powódki na skutek pomyłki dyżurnego.

Dowód: pismo do KKP Ż. (k. 53-54), pismo Policji (k. 81), pismo Komendanta KPP Ż. (k. 113),

Strony pozostają skonfliktowane na tle korzystania z części wspólnych nieruchomości, w której zamieszkują. Pozwana unika powódki, gdy tylko może czas spędza u swojej córki A. D. w K., gdzie faktycznie przeprowadziła się po zamieszkaniu powódki A. P., gdyż źle znosiła pojawiające się coraz częściej konflikty sąsiedzkie. Przed przybyciem powódki do nieruchomości w R. nigdy wcześniej nie była wzywana Policja, nie było konfliktów ani awantur. Strony sporu są skonfliktowane i wzajemnie obarczają się odpowiedzialnością za powstały konflikt.

Dowód: nagrania na płycie CD (k. 84, 88), zeznania świadka A. D. (k. 92), zeznania świadka K. P. (k. 92-93), zeznania świadka P. P. (2) (k. 92-93)

Zeznania świadka B. W. Sąd uznał za wiarygodne, lecz podkreślić należy, że świadek ten nie wiedział czego sprawa dotyczy i stwierdził, że nie wie nic na temat zdarzeń o jakie sprawa się toczy. Podobnie należy ocenić zeznania świadka A. D. oraz świadka K. P., z tą jednak różnicą, że świadkowie zeznali o ogólnych relacjach sąsiedzkich ich mamy – pozwanej – z powódką. Analogicznie Sąd ocenił zeznania świadka P. P. (2), którego zeznania wskazują na skonfliktowanie stron. P. P. (2) nie był świadkiem zdarzenia z 6 czerwca 2023 r., a jego przebieg zna jedynie z relacji powódki – żony. Zeznania świadka Z. K. Sąd ocenił jako wiarygodne. Świadek m.in. potwierdził, że strony są w wieloletnim konflikcie i czynią sobie wzajemnie różne złośliwości, nieuprzejmości, nie przestrzegają zasad współżycia społecznego. Z. K. nie był świadkiem zdarzenia z 6 czerwca 2023 r., a jedynie potwierdził, że powódka dzwoniła do niego, poinformowała o przebiegu zdarzenia, podobnie jak robiła to w innych wypadkach.

Sąd oceniając zeznania ww. świadków wziął pod uwagę, że faktycznie żaden z nich nie był naocznym, bezpośrednim świadkiem zdarzeń jakie są przedmiotem niniejszej sprawy.

Sąd jako wiarygodną ocenił dokumentację zdjęciową (k. 116), jednak podkreślić należy, że z natury rzeczy nie jest możliwe wywiedzenie dalej idących wniosków poza te, które dają się wywieść z samego obrazu uchwyconego na zdjęciu, zatem nie jest możliwe na ich podstawie ustalenie m.in. naruszenia dóbr osobistych. W ocenie Sądu zdjęcia jednak dowodzą, iż strony pozostają w konflikcie, czyniąc sobie wzajemnie nieuprzejmości. Przedstawione zdjęcia jednak w żaden sposób nie dochodzą przebiegu zdarzeń z 6 czerwca 2023 r.

Sąd nie dał wiary powódce w zakresie, w jakim przedstawiła ona przebieg zdarzenia w dniu 6 czerwca 2023 r. Podkreślić należy, że Sąd dał wiarę powódce w zakresie relacji i skonfliktowania, jakie panują pomiędzy stronami, jednak w zakresie konkretnego zdarzenia z dnia 6 czerwca 2023 r. Sąd nie mógł dać jej wiary, gdyż za przedstawianym przez nią przebiegiem zdarzenia nie przemawiały żadne inne dowody, a pozwana zaprzeczyła temu. Co charakterystyczne dla przedmiotowej sprawy, wszystkie relacje, zeznania oraz dowody potwierdzają, że strony są mocno poróżnione i ich wzajemne zamieszkiwanie nieruchomości prowadzi do wielu konfliktów oraz jest bardzo odległe od poprawnych relacji współwłaścicieli czy też sąsiadów, jednak brak dowodu na przebieg zdarzenia w dniu 6 czerwca 2023 r., jaki powódka opisała w pozwie i jaki uczyniła podstawą faktyczną dochodzonego roszczenia.

Zeznania pozwanej Sąd uznał za wiarygodne w zakresie, w jakim potwierdzały one konflikt storn oraz wzajemne nieuprzejmości oraz złośliwości sąsiedzkie.

Podsumowując, brak w sprawie dowodów na potwierdzenie przebiegu zdarzenia, jaki opisała powódka w pozwie i swoich zeznaniach.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności cześć, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Natomiast w myśl art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Istota sporu sprowadzała się do ustalenia, w pierwszym rzędzie czy do zdarzenia z którego powódka wywodzi naruszenia dóbr osobistych doszło i czy miało ono taki przebieg jak powódka podała. W ocenie Sądu powódka nie sprostała ciężarowi udowodnienia zdarzenia o podanym przez siebie przebiegu.

Przepis art. 6 k.c. ustanawia materialnoprawną zasadę rozkładu ciężaru dowodu, w myśl której ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Wykazanie (ustalenie) bądź niewykazanie takiego faktu przez osobę, na której spoczywa ciężar dowodu – idzie na jej rachunek. Oznacza to w konsekwencji, że na mocy orzeczenia sądu w sferze prawnej takiej osoby zrealizują się skutki prawne postępowania sądowego – pozytywne albo negatywne, które zależą od wykazania (bądź niewykazania) faktu będącego przedmiotem dowodzenia. Tak więc komentowany przepis określa, kto poniesie wynikające z przepisów prawa materialnego negatywne konsekwencje nieudowodnienia faktów objętych ciężarem dowodu.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 6 Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610), ciężar udowodnienia danego faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ciężar dowodu faktu naruszenia dobra osobistego, a gdy powód dochodzi zadośćuczynienia pieniężnego - także ciężar dowodu doznanej wskutek naruszenia dobra osobistego krzywdy, spoczywa na powodzie jako osobie wywodzącej z tych faktów skutki prawne. Co do tych faktów, inaczej niż co do bezprawności naruszenia dobra osobistego, art. 24 § 1 kc, ani żaden inny przepis, nie zmienia wynikającej z art. 6 ustawy reguły rozkładu ciężaru dowodu, ustanawiając na rzecz powoda domniemanie prawne ziszczenia się tych faktów.

Z uwagi na powyższe powództwo należało oddalić, na podstawie art. 6 k.c. (punkt I sentencji wyroku).

Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 i 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, przypominając że zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku pokrycia kosztów drugiej strony procesu, i w tym zakresie Sąd, na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądził od powódki na rzecz pozwanej zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w stawce minimalnej, mając na uwadze odrębnie niemajątkowy przedmiot sprawy (720 złotych, § 8 ust. 1 pkt 2 rozp.) oraz roszczenie o zapłatę (1.800 złotych, § 2 pkt 4 rozp.), tj. w stawkach minimalnych, albowiem nakład pracy tego pełnomocnika nie uzasadniał podwyższenia tego wynagrodzenia, opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł – łącznie 2 537,00 zł (punkt II sentencji wyroku).

SSO Agnieszka Dutkiewicz