Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Bydgoszczy

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 lutego 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. przyznał ubezpieczonemu J. C. emeryturę od dnia 6 lutego 2024 r. oraz odmówił jednocześnie przyznania prawa do rekompensaty, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023r., poz. 1251).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ubezpieczony nie spełnia warunków do przyznania żądanej rekompensaty, bowiem nie udowodnił, że w wymaganym okresie 15 lat pracował w warunkach szczególnych. W ocenie organu rentowego wykazany charakter pracy nie jest zgodny z podanym Zarządzeniem Resortowym podanym w świadectwie pracy w szczególnych warunkach. Ponadto istnieje rozbieżność w stanowiskach pracy wskazanych w świadectwie pracy a świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej zmiany i przyznania żądanej rekompensaty, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jej przyznania, w szczególności posiada wymagany okres pracy w warunkach szczególnych. Wskazał, że przez cały okres zatrudnienia od 1 sierpnia 1979 r. do 30 września 2000 r. w Wojewódzkiej (...) (...) (...) (po zmianie – (...) w B.) wykonywał pracę w warunkach szczególnych na stanowisku starszego technika radiołączności. Ponadto dodał, że świadectwa pracy przez niego przedłożone nie są obarczone żadnymi brakami formalnymi.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ rentowy dodał, że na dzień 31 grudnia 1998 r. ubezpieczony udowodnił 19 lat, 3 miesiące okresów składkowych oraz 1 miesiąc okresów nieskładkowych. Jednocześnie podano, że w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach wskazano, że ubezpieczony zajmował stanowisko starszego technika radiołączności, a w świadectwie pracy wskazano stanowisko technika ds. łączności, radiotechnika, starszego kontrolera łączności radiowej, starszego technika radiołączności.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych – rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli przed dniem 1 stycznia 2009 r. ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wynoszący co najmniej 15 lat. Natomiast w myśl ust. 2 rekompensata nie przysługuje osobie, która ma ustalone decyzją prawomocną prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów odrębnych.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczony spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania rekompensaty.

W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach rentowych i dokumentacji pracowniczej, a także przesłuchał ubezpieczonego, świadka D. H. (nagranie rozprawy z dnia 31.07.2025 r. k. 75), a także świadka Z. S. (nagranie rozprawy z dnia 31.07.2025 r. k.75).

Po przeanalizowaniu wspomnianego wyżej materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający i potwierdza twierdzenia ubezpieczonego dotyczące posiadania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych.

Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczony był zatrudniony w Wojewódzkiej (...) (...) (...) w B. (po zmianie: (...) w B. w okresie od 1 sierpnia 1979 r. do 30 września 2000 r.). Ubezpieczony był pracownikiem stałym, pracującym na cały etat, nie korzystał z urlopów bezpłatnych, nie miał też dłuższych okresów chorobowych. Zajmował stanowisko starszego technika radiołączności.

Ubezpieczony w okresie od 1 sierpnia 1979 r. do 30 września 2000 r. był zatrudniony na pełen etat w Wojewódzkiej (...) (...) (...) (później (...)), wykonując czynności jako technik, radiomechanik oraz specjalista ds. łączności. Nie korzystał z urlopów bezpłatnych, a zwolnienia lekarskie zdarzały się rzadko i nie przekraczały miesiąca. Pracodawca zapewniał pracownikom mleko i kawę.

Do jego obowiązków należała naprawa radiotelefonów pracujących w paśmie 44 MHz – 300 MHz. Pracował w wydzielonej pracowni radiowej, gdzie codziennie zajmował się serwisem sprzętu pochodzącego ze szpitali i ośrodków zdrowia z terenu województwa (...), a później (...)- (...), w tym także radiotelefonów montowanych w pojazdach sanitarnych, przewoźnych.

Największe natężenie promieniowania elektromagnetycznego występowało podczas strojenia i naprawy nadajników. W trakcie takich prac, gdy urządzenia były otwarte, fale elektromagnetyczne oddziaływały bezpośrednio na otoczenie. W pomieszczeniu znajdowały się cztery stanowiska pracy, na których prowadzono podobne czynności. W miejscu pracy przeprowadzano pomiary pola elektromagnetycznego i wykonywał je sanepid.

Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego i świadków, albowiem były one spójne, logiczne i potwierdzone dodatkowo przez dokumentację pracowniczą oraz pozostały materiał dowodowy.

Wspomniane wyżej dowody wskazują, że podczas zatrudnienia w (...). - (...) w spornym okresie od 1 sierpnia 1979 r. do 30 września 2000 r., ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracę w warunkach szczególnych określoną w wykazie A dziale XIV pod poz. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze na stanowisku starszego technika radiołączności. Pomimo rozbieżności w nazewnictwie stanowiska pracy zajmowanego przez ubezpieczonego, Sąd Okręgowy uznał, że opisywane przez niego oraz świadków codzienne obowiązki miały charakter pracy wykonywanej stale w warunkach szczególnych, a czynności te określone zostały w ww. Rozporządzeniu jako ,,Prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300.000 MHz w strefie zagrożenia.’’

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ubezpieczony spełnia wszystkie warunki niezbędne do przyznania rekompensaty, dlatego też Sąd zgodnie z art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję, jak w punkcie 1. Sentencji wyroku, przyznając ubezpieczonemu prawo do rekompensaty począwszy od dnia 6 lutego 2024 r.

O kosztach orzeczono w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. przy zastosowaniu § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Natomiast zgodnie z art. 118 ust. 1 a ustawy o emeryturach i rentach z FUS w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości Sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. W niniejszej sprawie w przekonaniu Sądu nie było podstaw do obciążenia organu rentowego odpowiedzialnością za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji przyznającej świadczenie, albowiem rozbieżność dotycząca opisu stanowiska mogła budzić wątpliwość organu rentowego. Sąd jednak przeprowadził własne postępowanie dowodowe, opierając się głównie na oryginale dokumentów pracowniczych oraz zeznaniach świadków i ubezpieczonego. Na tak zebranym materiale dowodowym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie. Dlatego też nie jest zasadnym obciążenie organu rentowego odpowiedzialnością za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Z tych względów Sąd orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku.

Sędzia Karolina Chudzinska